Pagan Federation Informatie Pakket

Heidendom is een geestelijke manier van leven die ontspruit uit de oude natuurreligies van de wereld. De belangrijkste wortels liggen bij de oude religies uit Europa, We erkennen de heiligheid van de Natuur, herkennen het Goddelijke in alle dingen, en weten ons verbonden met de onkenbare geest die in de Kosmos werkzaam is. Het geloof in het goddelijke in alle dingen wordt over de hele wereld gevonden.

Heidenen eren het Goddelijke in alle aspecten, mannelijk of vrouwelijk, als onderdeel van een heilig geheel. Elke man, vrouw en kind is voor een heiden een mooi en uniek wezen. De wouden en open plekken in het land, woonplaats voor wilde dieren en vogels, worden gekoesterd. Het heidendom benadrukt de persoonlijke geestelijke ervaring, en heidenen vinden deze ervaring vaak via hun relatie met de natuur waar ze contact mee hebben. Ze zoeken geestelijke éénwording met het Goddelijke door zich af te stemmen op de getijden van de natuur, en door hun innerlijk te verkennen, omdat beide weerspiegelingen van elkaar zijn. We geloven dat we het Goddelijke, hoe we dat ons ook voorstellen, direct kunnen ervaren, zonder tussenkomst van anderen.Onze rituelen helpen ons in harmonie te komen met de cycli van de natuur, en die van onszelf. De rituelen worden vaak gehouden op de hoogtepunten van de seizoenen, de Maancycli, Zonnecycli, en op belangrijke keerpunten in het leven.

Er bestaat een grote verscheidenheid binnen hetheidendom, die de geestelijke ervaring weerspiegelt van ieder uniek mens. Sommigen volgen meerdere Godinnen en Goden, met namen die bekend zijn uit de eigen folklore en mythologie. Anderen richten zich op de Levenskracht, zonder mannelijk of vrouwelijk aanzicht, en weer anderen zijn gewijd aan De Godin en De God. We respecteren deze diversiteit, want we geloven dat iedereen zijn eigen band met het goddelijke moet vinden, in overeenstemming met de stille stem van hun eigen diepste innerlijk. Daarom respecteren we ook alle serieuze religies, bekeren we niemand en zoeken we ook geen bekeerlingen. Van andere religies, en van de maatschappij als geheel, vragen we uitsluitend tolerantie. Heidenen van alle richtingen respecteren de rechten van elk levend wezen: mens, dier, plant en gesteente. We zijn ons terdege bewust van de wetten en van oorzaak en gevolg zoals die tot uitdrukking komen in wat wij in onze maatschappij met de natuur doen. We moedigen zelfstandig denken aan, creativiteit, en vindingrijkheid, want we geloven dat deze eigenschappen van fundamenteel belang zijn om ons leven in harmonie met de ritmen van de natuur te brengen.

De Pagan Federation is opgericht in 1971 (in Groot Britanië) om informatie over het heidendom te verzorgen en om misvattingen rond deze religie recht te zetten. De Pagan Federation zet zich in voor het recht van Paganisten om vrijelijk en zonder beperkingen hun religie te beleven.

De Pagan Federation geeft een kwartaalblad uit, Pagan Dawn, en ook Europa, een kwartalblad speciaal bestemd voor het vasteland. Het organiseert publieke evenementen en bijeenkomsten voor leden, en onderhoudt schriftelijk contact met individuele leden en met de gemeenschap als geheel. Er is een jaarlijkse conferentie in London aan het eind van November, en er zijn regionale bijeenkomsten gedurende het gehele jaar.

Wicca is een van de belangrijkste tradities binnen het moderne Paganisme. Ook wel Moderne Hekserij geheten, trad het in zijn huidige vorm rond 1940 naar buiten. Het is een inwijdingsweg, een mysterie-religie die de ingewijde naar diepe eenwording met de natuurkrachten en de krachten in de eigen psyche leidt, waardoor een geestelijke transformatie van de mens bewerkstelligd wordt. Vrouwen worden ingewijd tot Priesteres, mannen tot Priester.

'Wicca is zowel een religie als een Kunde... Als religie is het doel om het individu en de groep in harmonie te brengen met de goddelijke creatieve krachten in de Kosmos, en de manifestatie daarvan op alle niveaus. Als Kunde is het doel om praktische resultaten te bereiken met geestelijke krachten, met een goede, nuttige en genezende intentie. Beide aspecten zijn kenmerkend voor de Wicca: de natuur-gerichte houding, de autonomie van kleine groepen zonder kloof tussen priester en 'kudde', en de grondgedachte van een creatieve polariteit op alle niveaus, van Godin en God tot priesteres en priester'.

(Janet and Stewart Farrar, Eight Sabbats For Witches, Robert Hale, London, 1981.)

Wicca wordt ook wel de "Craft of the Wise" genoemd, of kortweg de "Craft". Degenen die inwijding zoeken moeten tenminste 18 jaar oud zijn. De Wicca zoekt geen bekeerlingen, en inwijding wordt nooit aangeboden, maar moet worden aangevraagd, en wordt uitsluitend gegeven aan degenen die hebben bewezen de inwijding waardig te zijn. Traditioneel verstrijkt er tenminste een jaar en een dag voordat men wordt ingewijd.

De vier belangrijkste stromingen zijn : Gardnerian, Alexandrian, Hereditary (erfheksen) en Traditioneel. Gardnerians stammen af van Gerald Gardner, die met name verantwoordelijk was voor de revival van de Moderne Hekserij. Alexandrians stammen af van Alex en Maxine Sanders. Traditionalists claimen dat hun traditie van generatie op generatie is doorgegeven. Hereditaries of erfheksen claimen dat hun tradities binnen bepaalde families en door de bloedlijn zijn doorgegeven. Tot slot zijn er heksen die alleen werken.

De Weg van de Wicca is een pad van magie en liefde, de beroering van de diepten van de ziel, het samen delen in de mysteriën van de Natuur, en het samen zijn met de Oude Goden.

Veel paganistische Druïden-ordes worden geïnspireerd door

Keltische tradities, en werken met Goden en Godinnen uit het Keltische verleden. Sommigen werken met de geesten die ze rond een volk zelf aantreffen - in Amerika worden de geesten van dat land vereerd, in Wayland's Smidse worden de Oude Goden van de vaklieden en Wayland zelf aanbeden. Ook worden ze wel aangetrokken tot bepaalde goden vanwege hun eigen geestelijke of culturele achtergrond.

Druïden benadrukken het mysterie van de poëtische inspiratie en onderzoekt genezing, divinatie en mythologie. Niet alle druïden-ordes zijn echter Paganistische - sommige zijn geregistreerde liefdadige organisaties. Anderen volgen bepaalde esoterische inzichten of zijn kunstzinnig of Christelijk ingesteld.

Ordes die sympathiek staan tegenover het Paganisme zijn: The Glastonbury Order of Druids, die met de mythen van Glastonbury werkt; The London Druid group, gevormd in 1986 en met geaffilieerde Keltische en magische groepen;
De Order of Bards, Ovates and Druids kent zowel Christelijke als Paganistische leden.

Een druïde vertelt:
'Druidie heeft geen wetten, want de enige les is wat we van de natuur leren. Er zijn geen goeroes en de hierarchie wordt beperkt tot het absolute minimum. Centraal staat de liefde voor de natuur, en de pragmatische instelling dat geestelijke inzichten in het dagelijkse leven tot uitdrukking moeten komen. Druïiden benadrukken het belang om in een groep te werken, en daarnaast als individu om een geestelijk leven te ontwikkelen. Druïden zijn betrokken bij de ecologische crisis in de moderne wereld, en werken op verschillende manieren aan het genezen van de Aarde.'

Odinisme is een moderne revival van de voor-Christelijke Paganistische tradities van Noord Europa. Deze tradities kennen verschillende vormen, maar richten zich allemaal op de Aesir en/of de Vanir. De Noorse Tradities gebruiken zowel de Noorse als de Anglo-Saxische mythologie, uit diverse bronnen, waaronder IJsland, als inspiratiebron.

De Aesir, zoals ze in de Scandinavische mythen worden beschreven, zijn de hemelgoden. Odin, vaak gezien als de Hoogste Godheid of het Al-Vader principe, en zijn vrouw Frigga, Thor, Tyr en Balder zijn wel de bekendste. De Vanir zijn de Goden van de Aarde, de landbouw en de vruchtbaarheid. De bekendste zijn Frey en Freya.

Paganisten die de Noorse Tadities volgen aanbidden vaak zowel de Vanir als de Aesir. De term Asatru wordt soms verkozen boven Odinisme - Asatru betekent 'trouw aan de Aesir' - en als term is het eigenlijk beter omdat lang niet alle groepen Odin aanbidden.

De moderne Noorse Traditie ontwikkelt zich snel, en verkent de mythologieën van Noord Europa en de mysterieën van de Runen. Het is een manier van leven waarin waarden zoals loyaliteit, eer, moed en kameraadschap voorop staan. Het benadrukt contact met het Goddelijke naast het beoefenen van magie voor genezing en geestelijke ontwikkeling. Aanhangers van Asatru vieren de jaarfeesten en zijn diep betrokken bij ecologische vraagstukken.

In het verleden was de rol van de vrouw in Asatru maar matig ontwikkeld. Dat is niet verwonderlijk, gezien de sterke invloed van Odin. Deze mannelijke instelling wordt nu in balans gebracht door het werk van een aantal vrouwen die hun inspiratie vinden bij de Godinnen van de Noorse mythologie en de rol van de vrouw in de oude Noorse gemeenschap. Het werk van Freya Aswynn is bijzonder waardevol, en beschrijft duidelijk de rol van de Volva of Seidkona, de priesteressen, genezers en voorspellers in de Noorse Traditie.

Volgelingen van Asatru zijn georganiseerd in kleine groepen; een kleine gemeenschap die ook contact heeft met andere stromingen binnen het Paganisme.

Het moderne Sjamanisme is wellicht het meest divers van alle vormen die het Paganisme kent, en veel minder duidelijk omschreven dan de andere richtingen. Sjamanistische gebruiken vormen de basis van alle Paganistische stromingen, en er zijn mensen die zichzelf als Wicca- of Druïde-sjamaan zouden omschrijven. Steeds meer mensen gaan een specifiek Sjamanistisch pad op.

Zij die zichzelf als Sjamaan zien leggen sterk de nadruk op de individuele ervaring. Sjamanen werken soms in groepen, maar het is eigenlijk een solitair pad. Sjamanisme wordt gekenmerkt door het zoeken van visioenen in afzondering, en het is nauw verbonden met de mysteriën van de Natuur.

Het Sjamanisme is een ecstatische religie, met een rotsvast geloof in de realiteit van de geestenwereld. De Sjamaan kan door training of door roeping deze wereld binnentreden en met de ongeziene krachten werken. Hij of zij kan ook anderen begeleiden op deze reis, en is een tussenpersoon tussen de geestenwereld en onze dagelijkse realiteit. Via contact met de geesten kan de Sjamaan genezen, voorspellen en magie bedrijven, en met visioenen, poëzie en mythen kan hij de menselijke geest bereiken.

'Sjamanen zijn genezers, zieners, visionairs... Zij staan in verbinding met de wereld van de goden en de geesten. Hun lichaam wordt achtergelaten wanneer ze naar de ongeziene werelden reizen. Het zijn dichters en zangers. Ze dansen en scheppen kunst. Ze kennen de kosmische en de aardse geografie, ze kennen de planten, dieren, en elementen. Het zijn psychologen en vertellers, maar boven alles zijn het de 'technici van het heilige' en meesters van de extase.'
(Joan Halifax, Shamanic Voices , E P Dutton, NY, 1979.)

De Sjamanistische rituele vormen komen zowel uit de traditionele gemeenschappen zoals de Amerikaanse Indianenstammen, als uit reconstructies vanuit de geschiedenis, de archeologie, en de eigen ervaring. Sjamanisme pur sang zoals dat in oude gemeenschappen werd en wordt beoefend is moeilijk toegankelijk voor de westerling, maar de moderne reconstructies worden steeds populairder.

Vrouwenspiritualiteit is een van de rijkste en meest dynamische tradities in het moderne Paganisme. Vrouwen worden in alle Paganistische tradities gerespecteerd, en hebben het Paganisme verrijkt met een krachtig beeld van de Godin - het lang-vergeten vrouwelijke aspect van het Goddelijke. In het Paganisme zijn vrouwen Priesteressen, sterk en trots, met hun eigen visie.

Ofschoon vrouwen in alle Paganistische tradities werken, hebben ze ook eigen tradities. Deze kennen verschillende vormen en zijn vaak nauw verbonden met de aspiraties van de Vrouwenbeweging.
Met het beeld van de Godin als inspiratiebron onderzoeken vrouwen hun eigen mysteriën. Voor sommigen omvat dit de ontkenning van alles dat als patriarchaal wordt ervaren, voor anderen is het een geestelijke roeping om de knellende banden van het maatschappelijke stereotype af te gooien. Zij scheppen daarmee een nieuw idee van vrouwelijkheid. Ze verkennen de mythologieën van de wereld en ontdekken een diepere betekenis achter het vrouw-zijn. Ze proberen hun ontdekkingen in hun eigen leven vorm te geven, en delen door middel van zang, dans, mythos en zo nodig politieke actie hun inzichten met anderen.

Vrouwentradities zijn vaak eclectisch en losjes gestructureerd. Ze neigen ertoe bijzonder creatief te zijn, en heel spontaan. Sommige groepen hebben de Wicca tot voorbeeld gekozen, en gebruiken rituelen en jaarfeesten op dezelfde manier. Andere zijn meer sjamanistisch, maar ook compleet nieuwe en unieke vormen komen voor.

Vrouwentradities hebben een bijzonder sterk beeld van de Aarde als Godin, en zijn erg betrokken bij het beschermen van de Aarde tegen de verkrachting van de moderne maatschappij. Ze houden zich bezich met het genezen van de Aarde, en het genezen van het beeld van de vrouw.
'De Godin ontwaakt, in oneindig veel vormen en wel duizend vermommingen. Je vindt haar waar je haar het minst verwacht - ze verschijnt uit het niets en het al, om het open hart te verlichten.'

De mannenmysterieën hebben altijd een plaats gehad in allerlei vormen van het Paganisme. Een Paganist eert de mannelijke spiritualiteit als een van de vele uitdrukkingsvormen van de God. Paganistische mannen zoeken inspiratie in het beeld van de Gehoornde God en in andere aanzichten van de mannelijke Godheid, die staan voor wijsheid, kracht en liefde. De mannentradities winnen terrein en zijn een meer algemene uitdrukking van een nieuw ontwakende mannelijke spiritualiteit. Mannen zoeken binnen de rol die hen door de maatschappij wordt gegeven naar een nieuw begrip van mannelijkheid.

In het zoeken naar een diepere mannelijke spiritualiteit ontstaan vele uitingsvormen. Sommige mannen werken binnen de gevestigde Paganistische tradities, terwijl anderen spcifieke mannenmysterie-groepen hebben opgericht om de relatie tussen de man en het Goddelijke te ervaren. Sommige groepen laten zich daarbij leiden door oude mythen en de tradities van stamgemeenschappen, anderen door oude inwijdingswegen zoals die van Mithras, de God van de Romeinse legioenen. Weer anderen baseren zich op het werk van R.J. 'Bob' Stewart.

Twee belangrijke bronnen zijn John Rowan en zijn boek The Horned God, en de dichter en auteur Robert Bly met zijn best seller Iron John. Beide leveren ze bijdragen aan Choirs of the God, een boek dat de mannelijke spiritualiteit belicht:

'Het zoeken naar nieuwe beelden van de mannelijke goddelijkheid begint voor veel mannen bij de heidense goden en de mythische figuren die in het Christendom geen plaats kregen. Keltische mythologie en Westers occultisme hebben verschillende recente pogingen om het mannelijke opnieuw te definiëren geïnspireerd. Als je de 'Mannelijke Kracht op Aarde' voelt, of 'De God in Jezelf' ontmoet, realiseer je wat mannelijkheid in de moderne wereld betekent. Dat leidt tot ideaalbeelden, vanuit het verleden, het onbewuste, of het rijk van de Goden, omtrent een nieuwe manier om man te zijn.'

Het is een fundamentele behoefte van de mens om zijn gevoel voor het heilige te uiten in rituele vormen die grote invloed en betekenis hebben in ons leven. Net als alle religies gebruiken Paganisten rituelen om hun mysteriën vorm te geven. Het ritueel wordt gebruikt om met de Oude Goden en de goddelijke krachten in de Natuur in contact te komen.

Rituelen kunnen allerlei vormen hebben. Hieronder worden drie belangrijke vormen besproken. Paganisten spreken overigens liever over 'Feesten' (Jaarfeesten, Maanfeesten) dan over 'Erediensten' zoals in andere religies gebruikelijk is. De achterliggende gedachte is dat de mens niet zozeer 'Ere' geeft aan goden die veraf en onbereikbaar zijn, maar de Godin en de God uitnodigt om haast persoonlijk deel te nemen aan het feest. Slechts door samenwerking met de Goden, in wederzijds respect voor elkaars kracht, kunnen we de Aarde helpen zich verder te ontwikkelen.

Voor de Paganist is het goddelijke in de hele natuur aanwezig. Het Wiel van het Jaar is een spiegel waarin je het aangezicht van de Goden kunt zien. De Jaarfeesten zijn een manier om deel te nemen aan deze mysteriën. Mythologie, poezie, ritueel drama en diverse andere technieken (zang, dans, geleide fantasie etc.) vormen de basiselementen van een vreugdevolle viering.

Rituelen worden ook gebruikt om 'magisch' werk te doen. Hiermee worden de diepere lagen van de psyche, en de ontwikkelde geestelijke vermogens aangesproken om levenscrises te doorstaan of genezend werk te doen. Al het magische werk wordt uitgevoerd binnen het ethische raamwerk dat er nooit schade berokkend mag worden.

Doorgangsrituelen vormen een belangrijk onderdeel van de Paganistische religie. Huwelijk (handvasten), het zegenen van jonge kinderen, rituelen voor de puberteit, en rituelen voor degenen die gestorven zijn. Inwijdingen zijn ook belangrijke doorgangsrituelen, en binnen vele tradities is dit het eerste ritueel dat iemand meemaakt. Niet alle tradities kennen overigens inwijdingen.

Deze drie draden van ritueel werk worden vaak samengevlochten. Voor Paganisten zijn alle rituelen magische handelingen, en ze leiden allemaal tot een steeds dieper contact met de mysteriën van de Natuur en het Goddelijke. Elke traditie heeft weer eigen symbolen en werkwijzen. Paganisten zijn bijzonder creatief en rituele vormen worden (zeker in eclectische groepen) vaak veranderd om de veranderende behoefte van de groepsleden beter tot uitdrukking te brengen. Het Paganisme is niet dogmatisch, en men ziet rituelen als een middel, niet als een doel op zich.

Alle tradities binnen het Paganisme baseren zich op het idee dat het Goddelijke zich in de natuur manifesteert. Net als hun heidense voorouders vieren Paganisten diverse jaarfeesten. De natuur is de sleutel tot deze rituelen, die vreugde, verering en diepe eenwording met de natuurkrachten combineren.

Het patroon van de seizoenen wordt gezien als een wiel. Elke verandering van seizoen is een Goddelijk mysterie. Het draaien van het wiel laat ons de verschillende aanzichten van het Goddelijke zien. Paganisten zien hun rituelen als een uitdrukking van wat ze voelen en beleven in de natuur. Hierdoor delen ze in het mysterie van de jaarcyclus en komen ze dichter bij hun Goden.

Het Paganisme ziet de mens en de seizoenen als deel van één geheel. Werkelijke gezondheid voor onszelf en de wereld waarin we leven kan slechts bereikt worden wanneer we onze relatie met de natuur begrijpen. De verspilling van grondstoffen, het vernielen van regenwouden en de exploitatie van de natuurlijke rijkdom van de Aarde zijn evenzovele uitdrukkingen van een zieke maatschappij.
In hun jaarfeesten beleven Paganisten hun diepe invoelen van het menselijk leven als deel van de cycli der natuur. Ze zijn blij met dit inzicht, en proberen daar steeds meer deel van uit te gaan maken.

Net als de natuur zelf zowel mannelijk als vrouwelijk is, zo beschrijven de jaarfeesten ook de dans tussen de Godin en de God gedurende het Wiel van het Jaar. Paganisten vieren wat natuurlijk is. Geboorte, leven en dood vormen een patroon waar we allemaal deel van uitmaken. Net zoals grote rijken ontstaan en vergaan, de Lente wordt gevolgd door de Zomer, zo ook worden mensen geboren en sterven ze. Het wiel draait: een dans van licht en donker, van Godin en God, doorheen het jaar.

De jaarfeesten zijn mysteriën, zo eenvoudig dat een kind het kan begrijpen, en juist daardoor niet altijd makkelijk toegankelijk voor de volwassene. In laatste instantie - diep achter de mysteriën - zijn de mensheid en de wereld één, verbonden in een patroon van liefde.

Het Wiel van het Jaar wordt op heel veel verschillende manieren gevierd. De meeste Paganisten (die zonder een specifieke traditie) vieren acht jaarfeesten. Er zijn verschillen tussen de diverse tradities, geografische locaties en klimaatcondities. Het is niet mogelijk al deze variaties te beschrijven - heel in het algemeen vieren de meeste tradities de vier zonnefeesten: Midwinter, Lente-equinox, Midzomer, & Herfst-equinox.

	Samhain - 31 October: Het Keltisch Wiel van het Jaar begint met Samhain, ook wel Hallowe'en of Allerheiligen genoemd. Dit is het Keltische Nieuwjaar, wanneer de sluier tussen de werelden van leven en dood erg dun is. Samhain is het feest van de doden. Paganisten schenken aandacht aan degenen die hen zijn voorgegaan en richten zich op het mysterie van de dood. Voor Paganisten is de dood onderdeel van het leven, en dus waard gevierd te worden.
	Joel - 21 December : Joel is de tijd van de Winterzonnewende, wanneer de zon herboren wordt. Binnen de Noorse Tradities is Joel het Nieuwjaar. Het is een tijd van conceptie - zowel in de natuur als in de menselijke psyche.
	2 Februari Imbolc, ook wel Oimelc of Candlemas, is de tijd van het ontwaken van het land en de groeiende kracht van de Zon. De Godin wordt gezien in haar aanzicht als Maagd, het Altaar wordt versierd met sneeuwklokjes, de verkondigers van de lente. Het aspect van geboorte speelt in dit feest een grote rol.
	Lente- equinox - 21 Maart: Nacht en dag zijn even lang. De zon groeit in kracht, het land begint tot leven te komen. Voor veel Paganisten is het de jachtroep van de God die hen leidt naar dans en ritueel. Dit feest is ook gewijd aan Eostre, de Anglo-Saksische godin van vruchtbaarheid. Paganistische symbolen als de Haas en het Ei, die nu bij Pasen horen, zijn aan Haar gewijd.
	Beltane (Keltisch) - 30 April: Dit feest wordt gevierd met meiboomdansen, waarmee Paganisten het mysterie van de vereniging van de Godin en de God vieren - een vereniging die wordt weerspiegeld in menselijke liefdesrelaties.
	Midzomer - 21 Juni: Met dit feest is de God op het hoogtepunt van zijn kracht. Het is een tijd van overvloed.
	Lughnasadh (Keltisch) - 1 Augustus (ook wel Lammas): Lughnasadh is de tijd van de graanoogst. Paganisten oogsten wat ze hebben gezaaid, vieren de vruchtbaarheid van de natuur en danken de Goden voor hun overvloed. Een thema is 'offer' - zonder graan te oogsten zal er nooit brood zijn.
	Herfst-equinox - 21 September : Opnieuw zijn dag en nacht in evenwicht, maar de schaduwen zullen winnen. Het donkere gezicht van de Godin en de God toont zich, en het is tijd ons op te maken voor de komende winter.
	31 October Het Wiel draait verder naar Samhain, het Keltisch feest van de dood, waarin we de Goden in hun meest ontzagwekkende vorm kunnen tegenkomen. Het is geen tijd van vrees, maar een tijd om de levenskrachten (waar de dood deel van uitmaakt) beter te leren kennen als onderdeel van een heillige cyclus.